Kategorie
Fantastyczny Kwiecień Miesiące z... Przygody Merlina

[FF:Przygody Merlina] Rzeczy, o których nie wiedziałem – część 4

Advertisements
Smok spojrzał na Gajusza.
– Zostaw nas samych.
Gajusz nic nie powiedział. Po prostu odwrócił się i zniknął w ciemnościach przejścia. Teraz w jaskini byli tylko smok i Artur. Książę był zdenerwowany, i to nie tylko dlatego, że czekał na odpowiedź smoka. Nie wiedział, co mogło się zaraz stać, czego powinien się spodziewać od istoty przed sobą. Oparł rękę na trzonku miecza – tak na wszelki wypadek. Wreszcie smok się odezwał:
– Najpierw musisz mi powiedzieć, dlaczego chcesz pomóc Merlinowi.
Zaskoczony Artur zamrugał. Oniemiał. Co powinien powiedzieć? Czy powinien wyznać obcemu – i do tego smokowi – rozważania, które przeszły mu przez myśl podczas tych niecałych trzech dni?
– To rzecz, która nie powinna cię obchodzić – odpowiedział w końcu.
– Chcę wiedzieć, dlaczego dziedzic Camelotu pragnie lekarstwa na chorobę swojego sługi. Chcę wiedzieć, dlaczego powinienem ci pomóc. Robisz to, bo Gajusz poprosił cie o to? A może to coś głębszego?
Artur spojrzał w dół. Nic nie odpowiedział.
– Rozumiem, dlaczego Merlin miałby to robić. Obowiązkiem sługi jest opieka nad jego panem.
– Ale nie jest jego obowiązkiem umierać za niego. – Oczy Artura świdrowały wściekle smoka. Potem jego wyraz twarzy złagodniał i chłopak znów spojrzał w dół. – A Merlin już raz prawie za mnie umarł.
– A więc robisz to, aby mu się odpłacić?
– Nie. Niezupełnie.
– Więc dlaczego? Im szybciej mi powiesz, tym szybciej ja powiem tobie, jak go uratować.
– Po prostu chcę, aby wszystko było z nim dobrze.
– Dlaczego?
Książę powoli podniósł wzrok. Smok mógł z łatwością wyczytać smutek w jego oczach. Te oczy błagały go, aby przestał pytać Artura. Przez chwilę smok nic nie mówił. Po prostu obserwował chłopaka przed sobą.
– Będziesz miał mnóstwo czasu, aby pomyśleć, dlaczego chcesz, aby wszystko było z nim dobrze. To ważniejsze, niż sobie wyobrażasz, młody Pendragonie. Teraz posłuchaj mnie uważnie.
– Tak więc powiesz mi jak wyleczyć Merlnia? – W jego oczach zalśniła nadzieja.
– Oczywiście, że tak. Aby pomóc swojemu słudze, będziesz musiał udać się w podróż. Niezbyt długą. Zajmie wam ona ledwie pół dnia na koniu.
– Gdzie będę musiał pojechać?
– W lesie, po drugiej stronie jeziora, żyje uzdrowicielka, która jest w stanie wyleczyć wiele chorób, w tym chorobę piersiową. Jednak jeśli chcesz uzdrowienia, jest kilka warunków, które powinieneś spełnić, młody Pendragonie.
– Jakie to warunki? – Głos Artura był spokojny.
– Przede wszystkim…
…ty i Merlin musicie udać się tam sami. Uzdrowicielka otworzy swoje drzwi tylko dwóm osobom…
Artur położył swoją torbę na grzbiecie konia i odwrócił się. Gajusz mówił coś do Merlina, a chłopak przytakiwał od czasu do czasu. W końcu medyk zakończył wykład i z lekkim uśmiechem uściskał swojego podopiecznego. Kiedy przerwali objęcia, Merlin również się rozpromienił i powoli podszedł do swojego konia. Gajusz szedł za nim i stanął przed Arturem. Książę wiedział, co on chciał powiedzieć, więc zbliżył się do Gajusza i szepnął:
– Będę go chronił z narażeniem życia. Obiecuję, że wróci do ciebie cały i zdrowy.
Gajusz popatrzył na niego ze zdumieniem, ale tylko przytaknął. Przemówił do obu chłopców:
– Proszę bądźcie ostrożni. Nie wiecie, co może was spotkać w tym lesie. Arturze – spojrzał jeszcze raz na księcia – pilnuj, aby było mu ciepło. Jeśli się zmęczy, zrób postój i pozwól mu odpocząć. A, i jeszcze nie zapomnij…
– Gajuszu, to tylko pół dnia – przerwał mu Merlin i uśmiechnął.
– Ale nie zapominaj, Merlinie, że powrót zajmie nam również pół dnia – odpowiedział Artur, poprawiając swoją torbę. Następnie zbliżył się do swojego sługi. – Poza tym, pamiętaj po co w ogóle tam idziemy. Długa podróż nie polepszy twojej kondycji.
Pożegnali się z Gajuszem i Artur pomógł Merlinowi wsiąść na konia. Dziwna rzecz. Zwykle było na odwrót. W ogóle podczas tych trzech dni Artur był tym, który służył Merlinowi – przynosił mu jedzenie, dawał koce, dotrzymywał towarzystwa. Może robił to z poczucia winy albo wewnętrznej potrzeby pomocy Merlinowi, ale nie obchodziło go to zbytnio.
Ponieważ wyruszyli przed świtem, było bardzo ciemno. Z rozkazu Artura pewien rycerz miał powiedzieć królowi, że książę wyruszył na jednodniowe polowanie. Gdyby jego ojciec poznał prawdę, próbowałby go powstrzymać przed wyruszeniem na długą wyprawę jedynie z chorym sługą u boku.
Wkrótce ujrzeli słońce wschodzące nieśpiesznie nad lasem. Obaj mężczyźni przez większość czasu nie rozmawiali ze sobą. Jedyne, co Artur mógł usłyszeć od swojego przyjaciela był jego nierówny oddech i kaszel od czasu do czasu. Czasem książę spoglądał za siebie, aby sprawdzić, co z Merlinem. Artur był bardzo zmartwiony, ale dla dobra Merlina starał się tego nie okazywać.
Sam Merlin był zagubiony. Artur przyszedł do niego późno w nocy i oświadczył, że wkrótce wyruszą w podróż do pewnej uzdrowicielki. Przez chwilę Merlin myślał, że Artur żartuje, ale on był poważny, niemal śmiertelnie poważny. Powiedział, że usłyszał o tej uzdrowicielce od wiarygodnego źródła, ale nie wyjaśnił, co to było za źródło. No a teraz byli tu – dwóch samotnych i cichych jeźdźców. Mag miał co do tego złe przeczucia. Kiedy Uther się dowie, że jego syn wyruszył w podróż tylko w towarzystwie osobistego sługi, będzie wściekły. Artur mógł chociaż wziąć ze sobą paru strażników. A co, jeśli ktoś albo coś ich zaatakuje?  Merlin nie wiedział, czy byłby w stanie użyć magii, kiedy miał problemy z oddychaniem i mógł rozkaszleć się podczas wypowiadania zaklęcia.
Ale najbardziej intrygujące w tej podróży było to, że Artur robił to wszystko dla niego. Merlin przyglądał się wciąż swojemu panu, rozmyślając cały czas o tej całej sytuacji. Pewnie, doświadczył już kilka razy troski Artura, ale podróż do jakiejś tajemniczej uzdrowicielki, narażanie się na niebezpieczeństwa czyhające w lesie było ponad pojęcie Merlina. W takich momentach Merlin był jednocześnie szczęśliwy, wiedząc, że ich relacje wykraczały znacznie ponad zwykły związek pan-sługa; i wściekły, bo – do cholery! – czemu Artur musiał pokazywać, że mu na nim zależało, tylko w takich sytuacjach jak zagrożenie życia?
Poza tym troskliwy Artur był jakby nie na miejscu.
…Następna rzecz: nie możecie jeść nic blisko jeziora…
Późnym rankiem Merlin nagle się odezwał.
– Arturze…
Książę odwrócił się do niego.
– Tak, Merlinie?
– Nie czuje się dobrze. I od kiedy opuściliśmy zamek, nie zjedliśmy zbyt dużo. Może zatrzymajmy się na chwilę.
Artur spojrzał na przestrzeń przed sobą. Z łatwością mógł dostrzec wodę na końcu długiej ścieżki biegnącej przez las. To było jezioro. Artur znał ten las bardzo dobrze i z całą pewnością on i Merlin zdołają tam szybko dotrzeć. Tak więc odwrócił się znów do Merlina i powiedział:
– Widzisz to? – Wskazał palcem jezioro. – Dojdziemy tam i zrobimy postój.
– Skoro tak mówisz…
Nad jeziorem obaj stanęli na ziemi i pozwolili swoim koniom napić się wody. Merlin usiadł i oparł się o drzewo. Zaburczało mu w brzuchu. Był rozpalony, zmęczony i głodny. Jedyne, czego pragnął, to coś do jedzenia i krótka drzemka. Jednak chciał też dostać się do tajemniczej uzdrowicielki i zostać wyleczonym, więc ten postój nie powinien trwać zbyt długo.
Nagle jego wzrok dostrzegł po jego lewej stronie jagody. Merlin uśmiechnął się i wyciągnął rękę, aby zebrać ich trochę, ale Artur zobaczył to i podbiegł do niego. Smok wyraził się jasno. Artur nie mógł pozwolić Merlinowi ich zjeść.
– Ty idioto! – krzyknął na Merlina, klękając przed nim i uderzając go w rękę.
– Co?
– Mamy własne zapasy, więc nie zjadaj wszystkiego, co leży na ziemi. Poczekaj tutaj.
Artur podbiegł do swojej torby i wyciągnął z niej dwa czarne chleby. Dał jeden Merlinowi i obaj mężczyźni zaczęli je powoli jeść. Przez chwilę Merlin obserwował wodę z melancholią w oczach. Wspomnienie jego pożegnania z Freyą stanęło przed nim i nagle nie był już aż taki głodny jak na początku. Jedynie dotyk ręki Artura na jego czole przywołał go z powrotem do rzeczywistości.
– Co? – zapytał lekko poirytowany Merlin.
– Nic. Sprawdzam tylko jak z twoją gorączką.
– I…?
– Nie jestem medykiem, ale wygląda na to, że trochę spadła.
Merlin chciał coś powiedzieć, ale nagły atak kaszlu mu to uniemożliwił. Jego płuca były jakby wysuszone i podrażnione od tak gwałtownego kaszlu, ale wkrótce poczuł też czyjeś ręce na swoich ramionach. Wiedział kto to i kiedy tylko atak ustał, Merlin spojrzał na zmartwioną twarz Artura.
– Przepraszam – wyszeptał książę, zabierając ręce z ramion Merlina. Potem popatrzył na ziemię. – Gdybym nie zmusił cię do pracy, kiedy zacząłeś się źle czuć, byłoby z tobą dobrze.
Merlin popatrzył na niego ze zdumieniem. Podejrzewał, że Artur czuł się winny, ale usłyszeć to od niego było raczej dziwnym doświadczeniem. Nie wiedział co powiedzieć. Artur, któremu zależało i który czuł się winny, przerażał Merlina coraz bardziej. Niezręczna cisza się przedłużała, gdy dwaj chłopcy jedli swój chleb. Kiedy skończyli swój posiłek, Artur wstał i powiedział:
– Powinniśmy już iść. Im szybciej dotrzemy do tej uzdrowicielki, tym szybciej zostaniesz uzdrowiony i wrócimy do domu.
Weszli na swoje konie i zaczęli okrążać brzeg jeziora. Zajęło im to trochę czasu, ale wkrótce znaleźli samotną, położoną na cyplu chałupę pokrytą strzechą. Obaj mężczyźni zeszli z koni (Artur znowu pomógł Merlinowi, ponieważ jego słudze kręciło się trochę w głowie) i przywiązali ich uzdy do gałęzi pobliskiego drzewa. Potem Merlin i Artur podeszli do drzwi małego domku i książę powoli zapukał.
…Ale najważniejszą rzeczą jest, abyś odpowiedział na wszystkie pytania, które zada ci uzdrowicielka. Młody Pendragonie, twój sługa nie zostanie wyleczony, zanim nie podasz szczerych odpowiedzi na wszystkie pytania uzdrowicielki. A jeśli spróbujesz skłamać, ona to wyczuje i nic nie osiągniesz. Pamiętaj o tym.
Drzwi się otworzyły i obaj mężczyźni ujrzeli starą, zgarbioną kobietę z białymi, ułożonymi w kok włosami. Była ubrana w długą, brązową tunikę, podobną do tej, którą zwykle nosił Gajusz. Jej małe, paciorkowate oczy miały kolor błękitnego nieba. Kiedy spojrzały na Artura i kobieta uśmiechnęła się w bardzo niepokojący sposób, książę miał co do niej bardzo złe przeczucia. Ale przyjął na twarzy swoją zwyczajną obojętność.
– Dobry wieczór, pani. Mam na imię Artur. Przyszedłem tutaj prosić o uzdrowienie.
– Nie wyglądasz na zbyt chorego, młodzieńcze.
– To nie dla mnie – odpowiedział i wskazał Merlina. – Mój sługa jest chory. Ma chorobę piersiową.
– Rozumem. –Przesunęła się na boku i odpowiedziała: – Wchodźcie. Oczekiwałam was.
Kategorie
Fantastyczny Kwiecień Miesiące z... Przygody Merlina

[FF: Przygody Merlina] Rzeczy, o których nie wiedziałem – część 3

Advertisements
– Proszę, proszę, a któż to tutaj przybył… – powiedział smok, spoglądając na małą postać Gajusza tuż przed sobą. – Spodziewałem się kogoś innego.
– Merlin jest chory – odparł Gajusz. – Ma chorobę piersiową i jego stan nie poprawił się od dwóch dni. Co więcej, wygląda na to, że się pogarsza. Moje lekarstwa są bezużyteczne.
– A więc przyszedłeś tutaj, aby poprosić mnie o pomoc? – zapytał smok.
– Tak. – Medyk podniósł wzrok. – Wiem, że to nie magia, ale może znasz sposób, aby to wyleczyć.
– Tak, znam. Ale nie mogę ci powiedzieć.
Zaskoczony Gajusz wytrzeszczył oczy.
– Więc pozwolisz Merlinowi umrzeć?!
Smok pochylił nad nim głowę.
– Nie, Gajuszu. Twój drogi podopieczny jest ważny również dla mnie. Merlin nie może umrzeć, zanim nie wypełni swojego przeznaczenia. Tak jak wspomniałem wcześniej, spodziewałem się kogoś innego i tylko ta osoba dowie się o tym, jak uzdrowić Merlina.
– Kto to jest? Kim jest osoba, której oczekiwałeś? – spytał spokojnie Gajusz.
Smok zaśmiał się po cichu.
– Cóż, to bardzo ważna osoba. Powiedziałbym nawet: królewski gość.
Gajusz podniósł brwi.
– Uther? Ale on tutaj nie przyjdzie. Nie dla sługi.
– Nie mówię o Utherze. Nie udawaj, że nie wiesz, kogo mam na myśli.
Wtedy Gajusz sobie coś uświadomił i jego oczy rozszerzyły się.
– Artur – wyszeptał. Jego wzrok powędrował na podłogę. – Ale on też nie przyjdzie.
– Ci dwaj to dwie strony tej samej monety, Gajuszu.
Wyraz twarzy Gajusza zmienił się i teraz zamiast zaskoczenia wyrażała ona złość.
– To wina Artura, że Merlin jest chory! Pozwolił mu pracować, chociaż Merlin zaczął kasłać! Dla niego Merlin jest tylko sługą!
– Myślisz tak, bo powoduje tobą żal. Nie pamiętasz, że Artur ryzykował własne życie, aby zdobyć kwiat morteusa? Sam wtedy powiedziałeś, że Artur jest człowiekiem honoru.
– Ale…
– Artur potrzebuje Merlina. A Merlin potrzebuje Artura. Dokonają wielkich rzeczy, ale tylko razem. Właśnie dlatego tym razem tym, który musi tutaj przybyć, jest Artur. Tym razem to Artur jest tym, który uratuje Merlina.
– Jak?
– Pozostaw to jemu. Twoim zadaniem jest tylko sprawić, aby tutaj przyszedł.
– Rozumiem. Jeśli nie ma innego wyjścia… – Gajusz odwrócił się do wyjścia. – Do widzenia, smoku.
Opuszczając jaskinię, Gajusz był zakłopotany. Wiele myśli kłębiło się w jego głowie, wywołując w nim strach. Musiał przekonać Artura, aby przyszedł do jaskini smoka, ale nie wiedział jak. Artur mógł nie uwierzyć, że miał tam przyjść. Poza tym, jeśli Gajusz powie mu od razu, że smok chce się z nim widzieć, książę może nabrać podejrzeń. Tak więc przez całą drogę do swojego domu, medyk zastanawiał się nad jakimś dobrym planem.
Był późny wieczór. Artur położył przed Merlinem miskę z gorącym gulaszem. Chłopak zanurzył łyżkę w gęstej, jasnobrązowej cieczy, włożył ją do buzi i powoli przeżuł.
– Wiesz, co mi to przypomina? Tę zupę ze szczura, którą kiedyś dla mnie zrobiłeś. – Artur rozpromienił się.
Merlin z uśmiechem spojrzał na niego, nadal przeżuwając. Ale zaraz potem spoważniał.
– Co się stało? – zapytał zmartwiony Artur. Merlin zachichotał.
– Nic. Przypomniało mi się, co było potem, w Labiryncie Gedref.
Oczy Artura rozszerzyły się, kiedy wspomnienia z ostatniej próby Anhory stanęły przed nim – obraz Merlina siedzącego naprzeciw niego i obraz dwóch kielichów. Jeden kielich jest zatruty, jeden nie. Obaj chłopcy próbują wykombinować, co zrobić. Jeśli nie przejdą tej próby, Camelot będzie stracony. Niezwykłe jest to, że obaj są gotowi wypić truciznę, aby uratować tego drugiego. Po paru sekundach głębokiego namysłu Merlin ma pomysł, aby przelać wszystko do jednego naczynia. Nagle Artur odwraca jego uwagę, przelewa ciecz do swojego kielicha. Zanim Merlin jest w stanie zrobić cokolwiek, aby go powstrzymać, książę trzyma zatruty puchar i uśmiecha się triumfalnie. Sługa stara się powstrzymać swojego pana, ale Artur go nie słucha, po prostu wypija truciznę jednym szybkim ruchem. Wygląda na to, że jego los jest przypieczętowany. Wkrótce opada na ziemię i ogarnia go ciemność, podczas gdy przerażony Merlin pochyla się nad nim.
Teraz, kiedy byli już bezpieczni, Merlin podniósł swój smutny wzrok na Artura. Obaj nie zauważyli tego, jak drzwi się lekko uchylają i jedno oko Gajusza zagłada do środka, aby przyjrzeć się dwóm chłopcom.
– Wciąż nie wiem, dlaczego to zrobiłeś. Dlaczego wypiłeś tę truciznę w Labiryncie Gedref?
– Nie mogłem zrobić nic innego, Merlinie. – Artur się uśmiechnął. – Ta klątwa była moją winą, więc było jasne, że to ja musiałem ponieść za nią odpowiedzialność. – Jego oczy posmutniały, kiedy spojrzał na Merlina. – I nie mogłem pozwolić ci umrzeć.
– Dlaczego? – dopytywał się wciąż Merlin.
To była dobra sposobność, aby powiedzieć Merlinowi, co Artur o nim myślał. Ale książę nie mógł tego wymówić. Nie mógł tego z siebie wyrzucić, nawet gdy wzrok Merlina stawał się coraz bardziej intensywny i zniecierpliwiony. Artur spojrzał na swojego sługę. Ponieważ cię potrzebuję, Merlinie… Ponieważ jesteś moim przyjacielem… Ponieważ  jesteś dla mnie tak ważny, że z radością bym za ciebie umarł… Miał te słowa na myśli, ale nie był w stanie wymówić ich na głos, nawet jeśli bardzo tego chciał.
Nagle kolejny atak kaszlu przerwał ciszę. Artur położył rękę na ramieniu Merlina, zanim jego sługa przestał kaszleć. Książę przysunął miskę z gulaszem bliżej Merlina.
– Lepiej to zjedz – powiedział, prawie wyszeptał. – Potem pójdziesz spać. Musisz odpocząć.
– Tak jest, panie – odparł Merlin, salutując żartobliwie. Artur cieszył się, widząc go wesołego.
Gajusz mógł wyczuć troskę w głosie księcia. Kiedy medyk wracał do swojego domu, miał czas na głębszą refleksję na tą całą sprawą z Arturem. Gniew Gajusza na księcia powoli ulatniał się, kiedy myślał o zachowaniach Artura względem Merlina. Czasem Artur brał odpowiedzialność zamiast swego sługi i stawiał czoła Utherowi. Artur pomógł Merlinowi obronić Ealdor, przeciwstawił się swojemu ojcu, aby zdobyć morteusa, pozwolił Merlinowi zobaczyć się z przebywającym w więzieniu Gajuszem, kiedy mężczyzna był oskarżony o czary. I do tego jeszcze ta historia z Labiryntem Gedref…
Poza tym podczas tych dwóch dni Artur praktycznie mieszkał tutaj. Przychodził rano ze śniadaniem, rozmawiał z Merlinem i pytał od czasu do czasu, czy chłopak czegoś potrzebował. Opuszczał dom Gajusza, kiedy był wzywany przez króla, musiał trenować rycerzy albo przynieść coś z kuchni; albo kiedy było tak ciemno, że on lub Merlin musieli iść spać.
Artur potrzebuje Merlina. A Merlin potrzebuje Artura… – słowa smoka wybrzmiały w głowie medyka.
A teraz, kiedy Gajusz przysłuchiwał się rozmowie dwóch chłopców i kiedy usłyszał pytanie Merlina, czekał na odpowiedź Artura. Nie padła, ale Gajusz jakoś wiedział, co Artur chciał powiedzieć. Być może jednak Artur troszczył się o Merilna? Może Merlin rzeczywiście nie był dla niego tylko sługą?
Merlin skończył gulasz. Gajusz otworzył drzwi i obaj chłopcy spojrzeli na niego.
– Wybacz, mój panie, ale Merlin musi już iść spać – powiedział Gajusz.
– Oczywiście. – Artur wstał i odwrócił się do Merlina. – Do widzenia jutro.
– Będę czekał. Dobranoc, Arturze. Dobranoc, Gajuszu.
Merlin poszedł do swojego pokoju, podczas gdy Artur opuścił dom. Gajusz poszedł za nim i kiedy książę skierował się do zamku, medyk złapał jego ramię i zatrzymał go. Zakłopotany Artur popatrzył na niego.
– Wybacz, panie, ale jest ktoś, kto naprawdę musi się z tobą spotkać.
– Ten ktoś może zaczekać do jutra i poprosić o audiencję.
Gajusz wiedział, że Artur coś podejrzewał, i starzec nie dziwił mu się. Też byłby ostrożny. Ale medyk wiedział również, że nie miał zbyt wiele czasu. Smok wyjawi sposób na uzdrowienie Merlina Arturowi i tylko Arturowi.
– Ta osoba jest w posiadaniu pewnych informacji, ale podzieli się z nimi tylko z tobą, mój panie. Jeżeli mi nie ufasz, może zawołać kogoś na pomoc.
– Nie, ufam ci – powiedział Artur. Potem dodał z uśmiechem, opierając rękę na trzonku miecza: – Poza tym mam przyjaciela w swojej pochewce.
Gajusz się uśmiechnął.
– W takim razie, chodźmy.
Przez całą drogę do więzienia smoka, nie odzywali się do siebie. Artur posłusznie szedł za Gajuszem, nawet jeśli niebawem poczuł się zakłopotany faktem, że szli prosto do lochów. Więc osoba, o której mówił Gajusz była więźniem? Niedobrze. Lecz wkrótce starzec zszedł głębiej, do podziemi, tam gdzie był… Artur wiele razy myślał o tym, aby zapytać swojego przewodnika, kto właściwie na niego czekał, jednak coś kazało mu po prostu iść za Gajuszem i samemu sprawdzić.
I dotarli tam. Artur mógł ujrzeć tuż przed sobą Wielkiego Smoka, jedynego smoka żyjącego na tym świecie. Stworzenie spojrzało na niego tymi małymi, żółtymi oczami i pochyliło się nad chłopcem, jakby chciało mu się lepiej przyjrzeć. Artur mógł poczuć oddech smoka, kiedy ciepła, cuchnąca bryza doszła do niego z wielkich nozdrzy. Nagle smok cofnął głowę i w końcu się odezwał:
– Witaj, Arturze Pendragonie. Czekałem na ciebie.
Pierwszą myślą, jaka przeszła przez głowę księcia było to, że został zdradzony, że z powodu Merlina Gajusz przyprowadził go tu na śmierć. Artur musiał coś zrobić, bo inaczej zginie. Najpierw chciał uciec, ale Gajusz całym ciałem zatarasował mu przejście.
– Mój panie, proszę, wysłuchaj go. On zna sposób na uzdrowienie Merlina, ale powie to tylko tobie.
Artur spojrzał jeszcze raz na potwora za sobą. Przez chwilę się wahał, ale potem odwrócił się całkowicie do smoka.
– Dlaczego powinienem ci ufać? Mój ojciec wybił wszystkich twoim pobratymców. Masz powód, aby mnie zabić albo oszukać.
– Uwierz mi, młody Pendragonie, nie mam zamiaru cię zabić, zresztą to by mi nie dało żadnego zysku. Więcej, chcę pomóc twojemu słudze. Możesz mnie wysłuchać i odkryć sposób na uratowanie go albo po prostu odejść i pozwolić mu umrzeć.
Artur milczał przez chwilę. Przed oczami stanęło mu wspomnienie kaszlącego Merlina. Zacisnął uścisk na rękojeści miecza i odwrócił się do Gajsuza. Książę chciał zadać medykowi pytanie, ale starzec od razu zrozumiał o co chciał zapytać.
– Stan Merlina się nie poprawia, mój panie. Wykorzystałem całą swoją medyczną wiedzę, ale to na nic. Teraz smok jest jego jedyną szansą. Ty jesteś jego jedyną szansą. Błagam cię, panie: zrób to dla niego.
Jego spojrzenie było takie smutne i szczere… Artur mógł dojrzeć w nich desperację. Desperację starego człowieka, który chciał chronić swojego przybranego syna. I nagle sam książę był zdeterminowany, aby zrobić wszystko, by uratować Merlina. Nawet jeśli to oznaczało zabicie jakiegoś paskudnego stwora albo wdrapanie się na najwyższy szczyt, Artur był gotów uratować życie swojego służącego. Tak więc odwrócił się do smoka i powiedział zdecydowanie:
– Słucham uważnie.
Kategorie
Fantastyczny Kwiecień Miesiące z... Podręcznik fanfikowca

Podręcznik fanfikowcza cz. 7 – Stworzenia fantastyczne w fanfikach

Advertisements

W zasadzie ta część Podręcznika fanfikowca obejmuje szerszy zakres twórczości fanowskiej. Temat, który dzisiaj omawiamy, można rozpatrywać pod kątem estetyki fanartów, jak również – symboliki, bo też wiele motywów pojawiających się w fanfikach z aniołami, wróżkami, wampirami i innymi istotami nie z tego świata, można odnaleźć w literaturze, filmach i serialach, które także wykorzystują tego rodzaju stworzenia. Niektóre fanfiki i fanarty pojawiają się w okresie październik-listopad, kiedy to świat anglosaski szykuje się do obchodów Wigilii Wszystkich Świętych, bo fani czują potrzebę napisania czegoś z dreszczykiem na Halloween.

Kategorie
Fantastyczny Kwiecień Miesiące z... Przygody Merlina

[FF: Przygody Merlina] Rzeczy, o których nie wiedziałem – część 2

Advertisements

Był bardzo ciepły wieczór i cały Camelot szykował się do snu. Gajusz zamoczył białą tkaninę w misce, wycisnął ją i położył na rozpalonym czole Merlina. W chacie obecna była również Gwen, która właśnie skończyła pracę i postanowiła sprawdzić, jak się czuje jej przyjaciel. O tym, że Merlin ma chorobę piersiową dowiedziała się, kiedy zdenerwowany Artur wtargnął do komnaty Morgany, aby im o tym opowiedzieć. Starał się zachować swój zwykły spokój, ale Gwen i tak wyczuła w jego głosie coś na kształt troski. Owa troska o Merlina nie było czymś zaskakującym. Obaj byli do siebie bardzo przywiązani, choć na co dzień sobie tego nie okazywali.
Gwen spojrzała na Merlina.
 – To jest jak dejavu – powiedziała nagle, przerywając ciszę. Gajusz popatrzył na nią, podnosząc brew. Gwen ciągnęła dalej: – Merlin wygląda zupełnie tak samo, jak wtedy kiedy wypił za Artura truciznę.
– Tak – stwierdził Gajusz. – I tak jak wtedy, nie wiadomo, czy przeżyje. Wszystko dla księcia Artura Pendragona.
Słysząc to, Gwen oniemiała przez chwilę.
– Artur jest przyjacielem Merlina. Dobrze o tym wiesz.
Gajusz rzucił jej chłodne spojrzenie.
Tymczasem Artur Pendragon właśnie stanął na ganku do chaty Gajusza. Położył rękę na klamce i już miał wejść, kiedy nagle usłyszał po drugiej stronie drzwi zdanie wypowiedziane przez Gwen, a potem gniewną odpowiedź medyka.
– Przyjacielem?! Kto pozwala swojemu przyjacielowi pracować, widząc jak się męczy?! Kto wydaje rozkazy przyjacielowi, kiedy ten kaszle i jest osłabiony?!
– Jestem pewna, że… – zaczęła Gwen, ale Gajusz zaraz jej przerwał.
– Jak dla mnie Merlin jest postrzegany przez Artura przede wszystkim jako sługa! Gdyby tak nie było, na pewno zabroniłby mu pracować, zamiast wylewać na niego kubeł zimnej wody!
Gwen chciała coś powiedzieć, ale Gajusz nagle się uspokoił. Po prostu podszedł znów do Merlina, zdjął kompres i położył rękę na czole chłopaka, spoglądając na niego smutno.
– Merlin jest dla mnie jak syn. Wiem, że bardzo poważa Artura i jest zdecydowany służyć mu całym sercem. Nie zdajesz sobie nawet sprawy z tego, jak wiele razy Merlin ratował Arturowi życie. Nie zdajesz sobie sprawy z tego, ile jest gotów dla niego poświęcić. Musiałem patrzeć, jak mój przybrany syn cierpiał dla Artura. Jedyne co mogłem zrobić, to przyjąć to tak jak jest. Najbliższa mi osoba wiele razy była bliska śmierci, aby chronić Artura Pendragona i ja nic nie mogłem z tym zrobić.
Artur jeszcze nie wchodził. Stał tylko przed drzwiami, myśląc nad tym, co właśnie usłyszał. Znowu poczuł ciężar w piersi. Wiedział dobrze, że Merlin był gotowy, aby za niego umrzeć (i prawie umarł), ale książę nigdy nie zastanawiał się, co Gajusz o tym myślał. Artur próbował zaprzeczyć słowom medyka o postrzeganiu Merlina jedynie jako sługi. Byli przyjaciółmi. Wszak Artur również wiele razy ryzykował dla Merlnia. Wciąż jednak nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jego codzienne zachowanie mówiło co innego.
– A teraz Artur doprowadził do sytuacji, w której Merlin znów jest bliski śmierci. Ten głupiec nie potrafił dostrzec, że jego osobisty służący nie czuł się dobrze.
Artur oparł rękę o drzwi. Kiedy zamknął oczy ujrzał przebłyski ostatnich kilku dni, kiedy Merlin kaszlał, dotykał swojego obolałego barku albo chwiał się tuż przed nim, ale książę nie zrobił nic poza kazaniem mu, aby zakrył usta albo wracał do pracy. Artur nie mógł uwierzyć, że był tak ślepy i nieczuły. Jak mógł powiedzieć te wszystkie nietaktowne rzeczy choremu Merlinowi? Gdyby mógł cofnąć czas, na pewno dałby Merlinowi kilka dni wolnego, zamiast w kółko mu rozkazywać.
– Rozumiem, że jesteś wściekły na Artura, Gajuszu, ale to nie jest zły człowiek. – Artur usłyszał spokojny głos Gwen.
– Oni nie są przyjaciółmi, Gwen – odpowiedział Gajusz. – Są tylko panem i sługą.
Oczy Artura rozszerzyły się. On naprawdę postrzegał Merlinia jako przyjaciela. Jednego z niewielu prawdziwych przyjaciół w całym tym zamku. I Merlin o tym wiedział.
A może nie?
Jak mógłby to wiedzieć, kiedy jedyne, co słyszał od swojego przyjaciela, to „Jesteś idiotą” albo „Nie potrafisz nic zrobić dobrze”? Jak mógłby wiedzieć, jak bardzo Artur go cenił, kiedy książę był wobec niego taki zimny? Kiedy traktował go jak sługę, nie jak przyjaciela równego sobie? Nawet kiedy byli sami, Artur nie przestał być panem, nie ściągał z twarzy maski obojętności.
Artur wyruszył w podróż, aby zdobyć lekarstwo dla otrutego Merlina. Pozwolił swojemu przyjacielowi zobaczyć swojego mentora, kiedy Aridian oskarżył Gajusza o czary. Pomógł Merlinowi obronić Ealdor. Ale czy kiedykolwiek powiedział mu, że postrzegał go jako przyjaciela?
Nie, nie powiedział. Artur nigdy nie powiedział mu tego prosto w oczy. Ale teraz chciał pobiec do Merlnia i wyznać mu jak wielkim farciarzem był, mając Merlina przy sobie. Chciał przeprosić go za nie potraktowanie go poważnie i doprowadzenie go do choroby piersiowej. Chciał mu powiedzieć, jak wiele Merlin dla niego znaczył.
Ale Artur nie był pewien, czy to odpowiednia chwila. Gajusz wciąż był na niego wściekły. Z drugiej strony, jeśli nie wejdzie, medyk może pomyśleć, że książę nie dba o Merlina. Poza tym Merlin mógł obudzić się w każdej chwili.
Tak więc Artur zapukał do drzwi Gajusza, a potem powoli wszedł do środka. Gajusz i Gwen wstali.
– Dobry wieczór – wyszeptał Artur.
– Mój panie – Gajusz pochylił głowę, ale książę wciąż mógł wyczuć wrogość w jego głosie.
– Co z nim? – zapytał Artur. Jego oczy powędrowały na Merlina.
Gajusz podniósł wzrok i spojrzał na księcia.
– Cóż, jego stan się nie polepszył, ale minął tylko jeden dzień. Teraz robię wszystko, co w mojej mocy, aby obniżyć gorączkę. Zobaczymy, co przyniesie jutro.
– Rozumiem.
Artur usiadł przy łóżku Merlina i przyjrzał się swojemu przyjacielowi. Merlin zakaszlał dwa razy, wciąż się jednak nie obudził. Artur chciał powiedzieć wiele rzeczy, ale milczał. Chciał przytrzymać rękę Merlina, ale siedział nieruchomo. Chciał zrobić milion innych rzeczy, ale nie zrobił. Przygryzł tylko wargę i obserwował przyjaciela smutnymi oczami.
– Proszę, nie umieraj – wyszeptał prawie bezdźwięcznie.
Kiedy Artur powrócił do swojej komnaty, nie mógł przestać myśleć o wszystkim co dzisiaj usłyszał. Leżał na łóżku i w ciemnościach pokoju gapił się w sufit. Miał nadzieję – wręcz modlił się o to – że Merlin wydobrzeje. Ten wieczór już był naprawdę nudny i samotny bez niego. Od czasu do czasu Artur miał wrażenie, że wkrótce drzwi się otworzą i zobaczy swojego przyjaciela z tym jego głupawym uśmieszkiem; że Merlin wejdzie i zrobi lub powie coś, co wywoła u księcia śmiech.
Ale Merlin był chory.
I był chory przez Artura. Przez głupotę Artura. Przez brak empatii księcia jego przyjaciel prawdopodobnie umrze. Ta myśl doprowadzała go do szału. Artur chciał krzyczeć, uderzył głową o coś twardego, aby wymierzyć sobie karę. Bycie tutaj i nic nie robienie, kiedy Merlin tak źle się czuł, było dla niego nie do zniesienia, ale Artur wiedział, że nie mógł teraz nic zrobić, jedynie mieć nadzieję. Mieć nadzieje, że Gajusz będzie w stanie wyleczyć jego przyjaciela.
Artur zasnął po północy. Nie przebrał się do snu ani nie zrobił nic innego. Po prostu zamknął oczy i, ubrany w swój zwyczajny strój, zapadł w słodki sen.
Powieki Merlina powoli się otworzyły. Poranne słońce wlatywało przez okno, sprawiając, że miejsce było bardziej ciepłe i przytulne. Czuł się senny. Przez chwile obraz w jego oczach był zamazany, ale wkrótce się wyklarował. Wtedy chłopak odkrył, że nie jest w swoim pokoju, tylko  w głównej części pracowni Gajusza. Leżał na łóżku przeznaczonym dla pacjentów.
Czuł, że mu gorąco. Oddychał głęboko i nierówno. Pospiesznie wstał i natychmiast poczuł, jak mu się kręci w głowie.
Wtedy wszedł Gajusz. Uśmiechnął się do chłopaka, wziął ze stołu jakąś miksturę i szybko podszedł do podopiecznego. Merlin spojrzał na niego zmęczonymi oczyma. Gajusz uśmiechnął się jeszcze szerzej i dał mu napój.
– Wypij to, Merlinie. To lekarstwo, które pomoże ci wyzdrowieć.
– Dzięki, Gajuszu – powiedział Merlin i wlał ciecz do swojego gardła. Po chwili skrzywił się z powodu obrzydliwego smaku lekarstwa. – Co to jest do cholery?
– Dobre lekarstwo powinno źle smakować. – Po chwili Gajusz spoważniał. – Masz chorobę piersiową, Merlinie. Dlatego kaszlałeś.
– Więc to nie było przeziębienie?
– Może na początku było, ale potem przekształciło się w chorobę piersiową. Nie możesz opuścić tego miejsca, dopóki nie wyzdrowiejesz. Inaczej umrzesz.
Zanim zaskoczony Merlin mógł cokolwiek powiedzieć, jego opiekun postawił przed nim talerz ze śniadaniem. Były to tylko czarny chleb i ser. Merlin zaczął jeść w ciszy, ale zaraz zaczął bardzo mocno kasłać. Gajusz szybko do niego podbiegł i położył ręce na barkach chłopca. Po kilku sekundach, kaszel ustał. Merlin dotknął czoła, znów czując zawroty głowy. Oparł się o poduszkę i westchnął.
– Naprawdę umrę? – zapytał nagle.
– Nie powiedziałem, że na pewno umrzesz. Możesz umrzeć, jeśli nie odpoczniesz i nie wyzdrowiejesz. – I jeśli moje lekarstwa nie zadziałają, dodał w myślach. – Teraz zjedz śniadanie. Potrzebujesz siły.
– W takim razie… – Merlin wzruszył ramionami i powrócił do chleba i sera.
Nagle ktoś zapukał do drzwi. Gajusz otworzył.
– Witaj, panie – powiedział bez entuzjazmu.
Artur wszedł. Na jego twarzy ukazał się uśmiech ulgi, kiedy ujrzał obudzonego Merlina, który z kolei był zaskoczony jego obecnością. Chłopak nie wiedział, co myśleć. Jeśli książę przyszedł tutaj, aby wyznaczyć mu zadania, Merlin musiałby odmówić. Ale Artur mógł nie przyjąć jego odmowy.
Książę podszedł bliżej do swojego sługi. Merlin wciąż był mokry i Artur mógł poczuć gorąco wydobywające się z jego ogarniętego febrą ciała. Słyszał dobrze jego ciężki oddech. Ich oczy się spotkały. Merlin nie potrafił odwrócić wzroku od dziwnego spojrzenia swego pana. Wydawało się, że Artur chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział jak zacząć.
– Jeśli przyszedłeś tutaj, aby wyznaczyć mi zadania, panie… – zaczął Merlin, ale Artur mu przerwał.
– Oszalałeś? Nie ruszysz się stąd, póki nie wyzdrowiejesz. To jest rozkaz.
Artur spojrzał w dół i ujrzał śniadanie Merlina. Wziął talerz i położył go na stole.
– Przyniosę ci z kuchni coś bardziej pożywnego. W międzyczasie odpoczywaj i słuchaj Gajusza.
Nie mówiąc nic więcej, Artur skierował się do wyjścia. Zaskoczony Merlin nie wierzył w to, co przed chwilą zobaczył i usłyszał. Kiedy Artur prawie zamknął za sobą drzwi, Merlin nagle zaczął kaszleć, tym razem bardziej gwałtownie. Książę szybko otworzył drzwi i wbiegł do domu Gajusza. Jego oczy rozszerzyły się w szoku. Jego sługa kaszlał bardzo długo i bardzo mocno, jakby zamierzał zaraz wypluć płuca. Po niemalże minucie atak ustał i Merlin spojrzał na Artura, oddychając głęboko i szybko, z oczami pełnymi krzywdy.
Czy to Artur go skrzywdził? Naprawdę był powodem choroby Merlina?
Ale potem Merlin uśmiechnął się tym swoim głupawym uśmieszkiem.
– Wasza Wysokość miała gdzieś iść. Cały czas czekam na to śniadanie.
Artur ocknął się ze swoich ponurych myśli.
– Ach… tak.
Artur opuścił Gajusza. Przez całą drogę do kuchni, nie potrafił pozbyć się ze swojej głowy obrazu kaszlącego Merlina. Starał się myśleć o czymś innym, ale jego umysł powtarzał to wspomnienie wciąż i wciąż. Kto wie, na co jeszcze cierpiał Merlin; jaki ból jeszcze odczuwał? Nawet jeśli czuł się dobrze, to wcale nie znaczyło, że śmierć była mniej prawdopodobna. Tak więc Artur był bardziej zdeterminowany, aby do niej nie dopuścić.
Kategorie
Fantastyczny Kwiecień Miesiące z... Podręcznik fanfikowca

Podręcznik fanfikowca cz. 6 – Magia jako narzędzie fabularne w fanfikach

Advertisements

Magia zdaje się być idealnym narzędziem fabularnym. Dzięki magii może dojść do absolutnie wszystkiego – od nagłej zmiany charakteru postaci poprzez jej odmłodzenie albo zmianę płci, aż po przywrócenie jej do życia czy szybkie wyleczenie śmiertelnych ran. Magii nie trzeba tłumaczyć i można być przy niej kreatywnym. Toteż magia często pojawia się w fanfikach i to niekoniecznie do fandomów, które posiadają magię jako element świata przedstawionego. Bo nawet w najbardziej realistycznym fandomie znajdą się fanfiki, w których pojawiają się czarodzieje, czarodziejskie artefakty, eliksiry miłości, baśniowe stworzenia, wyrocznie itd.

Jednakże nie zawsze takie zabiegi wychodzą dobrze, nie mówiąc już o tym, że nie zawsze można sobie pozwolić na spontaniczne wymyślanie jakichś zaklęć. Bywają przypadki, w których fanfiki z elementami magicznymi wyglądają sztucznie czy wręcz niedorzecznie i nadają się tylko na crack. Ostatecznie nawet w fantastyce panują pewne zasady (w końcu magia była kiedyś ściśle związana z nauką). Dlatego właśnie dzisiaj zajmiemy się tym, jak pisać magię w fanfikach.