– Zaraz… co? – Joe odezwał się pierwszy po tej deklaracji. – Co to, do cholery, jest świadek moralności?
– Świadek moralności, panie Dalton – zaczął tłumaczyć sędzia Archer – to osoba, która w sądzie zeznaje o reputacji i charakterze oskarżonego. Zazwyczaj po to, aby udowodnić, że nie byłby on zdolny do popełnienia zbrodni. – Sędzia przeniósł wzrok na Lucky Luke’a. – Ale w tym przypadku to nie ma za bardzo sensu. Zwłaszcza po tylu latach łapania i dostarczania Daltonów do więzienia.
– Poza tym wszyscy wiedzą, że jesteśmy najgroźniejszymi bandytami na Dzikim Zachodzie – dodał z uśmiechem satysfakcji Joe.
Zaraz potem na twarzach jego braci pojawi się taki sam uśmiech. Lucky Luke z kolei pozostał poważny i spokojny.
– Ależ ja nie neguję tego, że to kryminaliści. Tak się jednak składa, że jestem osobą, która zna Daltonów najlepiej. Poza ich matką, oczywiście. Myślę, że to, co mam do powiedzenia, może okazać się bardzo oświecające.
Sędzia przyglądał się kowbojowi przez dłuższy moment, a potem przechylił się bardziej do przodu na swoim fotelu.
– Nie wiem, co pan planuje, panie Luke. Dopuszczę pana w charakterze świadka moralności, niemniej jednak proszę pamiętać, że nie zamierzam kierować się emocjami przy wydawaniu wyroków.
– O, ja o to pana nigdy nie posądzałem, sędzio – odparł Luke, a zaraz potem pociągnął za linkę i zwrócił się do więźniów: – No to idziemy do aresztu, chłopaki.
– Akurat damy ci się gdziekolwiek zaprowadzić! – zaprotestował Jack.
– Właśnie, zmuś nas! – powiedział William.
– Ale przecież Lucky Luke zawsze nas zabiera do więzienia – wtrącił Averell.
– Zamknij się, Averell! – wrzasnęli na niego jego starsi bracia.
– Daję głowę, Averell – zaczął Joe – zapomniałem, jak irytujący potrafisz być.
– Ale i tak tęskniłeś – odpowiedział z uśmiechem najmłodszy z Daltonów.
– Weź nie gadaj takich ckliwych rzeczy przy naszych wrogach, co? – syknął do niego Joe.
Z pomocą policji i dodatkowej liny udało się porządnie związać wszystkich czterech Daltonów. Tak, jak wielokrotnie podczas swojej długiej kariery stróża prawa, Lucky Luke zaprowadził swoich najstarszych przeciwników za kratki. Tym razem był to areszt na pobliskim posterunku policji, ale na razie to musiało wystarczyć.
Po tym wszystkim, co przeszli, aby uciec z czterech więzień – wszystkich tych podstępach, przebierankach i przebytych milach – bracia Daltonowie znowu byli w celi. Fakt ten irytował strasznie Joego, który chodził nerwowo w tę i we w tę, rozmyślając o tym, jak uciec. Prawdę mówiąc, mózg Joego Daltona zgrzał się od słońca podczas podróży i ciężkiej pracy umysłowej, tak więc teraz trudno mu było cokolwiek wymyśleć.
Wreszcie wydał z siebie głośny warkot frustracji. Tymczasem jego trzej bracia leżeli już na pryczach i przyglądali się mu ze zmartwieniem.
– Odpocznij, Joe – odezwał się William.
– Właśnie – dodał Jack. – Teraz i tak nie mamy nic, co mogłoby nam pomóc.
– Może Mama coś przyniesie – wtrącił Averell z rozmarzeniem. – Na przykład jakieś ciasto z nadzieniem.
Ta myśl nieco podniosła Joego na duchu. Mimo wszystko jednak usiadł na łóżku i ukrył twarz w dłoniach, wzdychając ciężko.
– O co chodzi, Joe? – zapytał Jack i po chwili najstarszy z Daltonów poczuł na sobie zmartwiony wzrok całej trójki.
Opuścił dłonie i spojrzał na braci – leżących na przeciwległych pryczach Jacku i Williamie i na pochylającej się nad nim głowie Averella. Jak mógł im powiedzieć, że jest przerażony? Że miał pustkę w głowie? Że przytłaczała go sama myśl o tym, że znów ich rozdzielą, a on znów będzie musiał pokonywać ogromne przeciwności, aby ich odnaleźć? Nie, oni musieli widzieć w nim silnego starszego brata, który ich poprowadzi.
Najwyraźniej nic sobie nie zrobili z tego, że milczał przez dłuższą chwilę, bo wszyscy trzej położyli się z powrotem.
– Idź spać, Joe – powtórzył William. – Jutro coś ci przyjdzie do głowy.
Może rzeczywiście było to dobre rozwiązanie. Zwłaszcza, że Joe poczuł się nagle strasznie wyczerpany – fizycznie i psychicznie. Dlatego położył się na pryczy, opatulił się szmatą, która miała posłużyć mu za koc i odprężył się. Po raz kolejny owładnął go spokój. Wszyscy czterej Daltonowie w jednej celi… to było coś znajomego.
Joe uśmiechnął się do swoich myśli. Przynajmniej na razie byli razem. Postanowił się tym cieszyć.
– Dobranoc, chłopaki.
– Dobranoc, Joe! – odpowiedzieli William, Jack i Averell jednocześnie.
To nie tak, że Daltonowie nie próbowali uciec. Oczywiście, próbowali na wiele sposobów. Przy pierwszej okazji, kiedy podano im jedzenie, ukryli łyżki, ale kiedy tylko udało im się usunąć kamienie, okazało się, że ziemia jest strasznie twarda i nie da się w niej kopać. Trzy dni po aresztowaniu odwiedziła ich matka i przekazała bagietkę z pilnikami, ale zanim mogli się do nich dostać, strażnicy przekroili bagietkę na pół, wyjęli wszystkie cztery pilniki i oddali im pieczywo z powrotem, jakby nigdy nic. Próby odwrócenia uwagi straży i ogłuszenia jej lub ukradzenia kluczy również spełzły na niczym.
A tymczasem zbliżał się wielkimi krokami ich proces. Dotąd nie obchodziło ich specjalnie, jak przebiegną ich sprawy sądowe, ale tym razem poza dodatkowymi latami odsiadki na szali wisiało coś o wiele ważniejszego – jedność ich rodziny. Było niemal pewne, że sędzia Archer spróbuje ich znów posłać do czterech różnych więzień i kto wie – być może nawet wybierze placówki, które będą o wiele bardziej od siebie oddalone. Joego ta perspektywa przerażała, choć starał się udawać, że ma wszystko pod kontrolą.
Jednocześnie Daltonowie zastanawiali się, jaki plan miał Lucky Luke. Co miał zamiar osiągnąć, zeznając w sprawie ich „moralności”? Dlaczego nie interweniował podczas ich ucieczek i złapał ich dopiero, kiedy przyszli po Archera? Dlaczego powiedział Williamowi, Jackowi i – tak, również Averellowi – że Joe po nich przyjdzie? To wszystko było bardzo dziwne i nasuwało braciom tylko jedną odpowiedź. Ale ta odpowiedź wydawała się tak niedorzeczna, że musiało kryć się za tym coś innego.
Wreszcie nadszedł dzień procesu. Daltonowie zasiedli na ławie oskarżonych, a na ich twarzach malowała się powaga. Kiedy odwrócili się w stronę galerii, dojrzeli siedzącą i przyglądającą się wszystkiemu w napięciu Mamę Dalton. Jeszcze przez chwilę na sali sądowej roznosił się gwar szeptów widowni, rozmawiającej o tym, że tym razem bracia wyglądali nieco gorzej niż zwykle.
Po ich doświadczeniach z mecenasem Alimentem, Joe wolał nie korzystać z adwokata i bronić siebie i braci sam. Zastanawiał się jednak, czy tym razem adwokat nie byłby dobrym rozwiązaniem.
– Proszę wstać! Sąd idzie! – ogłosił strażnik.
Od razu zarówno ławnicy, jak i oskarżeni, prokurator i ludzie na galerii podnieśli się z krzeseł. Daltonowie nie byli wyjątkiem, aczkolwiek Joe przyglądał się uważnie temu, jak drzwi przy ławie dla świadków otwierają się i wchodzi przez nie człowiek, który zadecyduje o ich losie.
– Sprawie przewodniczy sędzia Francis Archer! – ogłosił strażnik.
Wzrok Joego Daltona wodził za Archerem, kiedy sędzia zajął wreszcie swoje miejsce. Wtedy na chwilę oczy ich obu się spotkały i wymienili chłodne spojrzenia. Po czym Archer odwrócił wzrok i stuknął młotkiem, rozpoczynając rozprawę.
Na pierwszy ogień poszło zeznania naczelnika Yumy, który opowiedział o tym, jak doszło do ucieczki Williama Daltona, a prokurator zadawał mu przeróżne pytania o zdarzenie.
– Najdziwniejsze było zachowanie Lucky Luke’a – zakończył swoją wypowiedź świadek. – Nie pozwolił strzelać do Daltonów, kiedy uciekali. Mówił coś o jakimś eksperymencie, ale dla mnie było jasne, że stał się ich wspólnikiem.
Joe walnął pięścią w stół i wstał, czym przestraszył świadka.
– Po pierwsze, Daltonowie nie wchodzą w spółkę z Lucky Lukiem, bo on zawsze wpędza nas do więzienia. Po drugie, ty lepiej wyjaśnij mi, dlaczego mój brat siedział w ciemnej, ciasnej dziurze, kiedy po niego przyszedłem!
Sędzia Archer zastukał młotkiem, po czym dodał:
– Panie Dalton, proszę o spokój, bo oskarżę pana o obrazę sądu i każę wyprowadzić! – Po czym zwrócił się do naczelnika Yumy: – Jednak to dobre pytanie. Dlaczego William Dalton trafił do izolatki?
Naczelnik przeniósł zalękniony wzrok z Joego na sędziego i odpowiedział:
– Z tego, co mi przekazano, William Dalton groził jednemu ze strażników i był w posiadaniu niebezpiecznego narzędzia.
Tym razem podniósł się z krzesła William.
– To wierutne kłamstwo! Chyba, że tym niebezpiecznym narzędziem był kodeks karny!
Brwi sędziego Archera podniosły się nieznacznie.
– Kodeks karny, panie Dalton? – zapytał po chwili.
William przytaknął.
– Wypożyczyłem tę książkę w czytelni, aby sprawdzić, czy mogę jakoś odwołać się od poprzedniej decyzji. Ale kiedy strażnik mnie zauważył, od razu zabrał mnie do izolatki i przesiedziałem tam… nawet nie wiem ile czasu.
– Rozumiem – odparł sędzia Archer. – Niech to zeznanie zostanie dodane do rejestru.
Następnie przyszedł czas na lekarza z San Quentin, który opowiedział o tym, jak Joe i William Dalton przedostali się do więzienia w przebraniu strażnika i więźnia i jak po dotarciu do lazaretu i uwolnieniu Jacka, Joe próbował dowiedzieć się, gdzie znajdowali się więźniowie, którzy pobili jego brata. Lekarz wspomniał także o tym, że Joe chciał go zabić, ale Jack mu nie pozwolił.
– No, a potem zostałem ogłuszony. Kiedy się ocknąłem, bito na alarm, bo doszło do ucieczki. Ale było już za późno, aby cokolwiek zrobić.
– A właśnie, co to za pomysł, aby przywiązywać pacjentów do łóżka! – zaprotestował Joe.
– Panie Dalton, proszę o spokój! – Archer znów uderzył młotkiem.
Lekarz odwrócił się w stronę najstarszego z Daltonów i odparł:
– Pański brat miał ciężkie obrażenia, a ja wiedziałem, że gdyby wyszedł z lazaretu, zostałby zabity. Jak nie przez Nelsona i Smitha, to przez innych więźniów. Już sam fakt, że nosił nazwisko Dalton, sprawiał, że był łatwym celem. Naczelnik w końcu kazałby mi go wypuścić, ale chciałem go zatrzymać jak najdłużej. Niestety sam Jack Dalton wyrywał się, aby wyrównać rachunki.
Wreszcie strażnicy Wendell i Frank zeznawali najpierw o dziwnym pożarze, który wybuchł w więzieniu w Sundance, a potem o tym, jak na dziedzińcu pojawili się Daltonowie, aby odbić Averella.
– Nagle pojawił się Lucky Luke z garnkiem i powiedział, że to miesięczny zapas gulaszu – powiedział Wendell.
– Powiedział też, że pożar w kuchni został ogarnięty – dodał Frank. – A potem zapytał Joe Daltona, co teraz zrobi, a Joe strzelił w lampę. I wtedy oni uciekli. Razem z gulaszem.
– No właśnie – odezwał się znów Joe – jak to się stało, że nie wybiliście z głowy Averellowi całego tego pomysłu z głodówką?
– Próbowaliśmy, panie Dalton – odparł Frank.
– Ale kiedy Averell usłyszał o strajku głodowym, nijak nie dał się namówić na to, aby coś zjeść – wtrącił Wendell.
– Dopiero Lucky Luke i pani Dalton coś zdziałali, ale kiedy sobie poszli, on wrócił do strajku. I pomyśleć, że nasz naczelnik cieszył się bardzo, że dostanie najłagodniejszego z Daltonów!
Na te słowa Franka, Joe przez chwilę nic nie mówił, widać było jednak po jego twarzy, że wszystko się w nim gotowało. Wreszcie wybuchnął:
– „Najłagodniejszy z Daltonów”?! Dobrze wiem, co o nim myślicie tak naprawdę! Myślicie, że jest tylko głupim żarłokiem!
– Joe… – zaczął nieśmiało najmłodszy z braci, ale najstarszy zaraz go zgromił:
– Zamknij się, Averell! – Po czym wrócił do strażników. – Tak, dostaliście najłagodniejszego z Daltonów. Ale to oznaczało też, że jest najdelikatniejszy. Osobiście uważam, że to mama go za bardzo rozpieszcza.
– Joe Daltonie, dorób się najpierw własnych dzieci, a potem krytykuj! – doszło z galerii.
– Tak czy inaczej wy nie byliście na to przygotowani. Założę się, że wasz naczelnik nie dowiedział się nawet od naczelnika w Teksasie, jak ma się zająć Averellem. Bo wtedy przynajmniej wiedziałby, że powinien dać mu jakieś zajęcie: malowanie, garncarstwo, zbieranie kwiatków… cokolwiek, co zajęłoby jego mózg. Bo kiedy jego mózg nie ma zajęcia, może sobie coś ubzdurać. Ale nie, po co myśleć o takich rzeczach? To tylko najłagodniejszy z Daltonów. – Na twarzy Joego pojawił się cierpki uśmiech, który zaraz opadł. Bandyta przeniósł wzrok na sędziego i dodał: – Spójrz teraz na moich braci, sędzio. Żaden z naczelników nie wykonał dostatecznie dobrej roboty, aby zapewnić im bezpieczeństwo.
Sędzia Archer chwycił za młotek, ale jeszcze nim nie uderzał. Jego wzrok powędrował po oskarżonych, a potem zatrzymał się na czymś w oddali. Dopiero potem stuknął i powiedział:
– To ostatnie ostrzeżenie, panie Dalton. Jeśli jeszcze raz zakłóci pan pracę sądu, zostanie pan ukarany.
Wreszcie na miejscu świadka stanął on – Lucky Luke. Jak zawsze prezentował się dostojnie i obrzydliwie bohatersko. Joe miał ochotę go udusić, zwłaszcza że kowboj uśmiechnął się do nich szeroko.
– Imię, nazwisko i zawód? – zapytał prokurator.
– Lucky Luke, kowboj – padła odpowiedź.
– Występuje pan w roli świadka moralności braci Dalton – kontynuował prokurator.
– Tak – powiedział krótko Lucky Luke.
– Niektórzy z tu obecnych mogliby powiedzieć, że nie ma tak naprawdę o czym mówić. Wszyscy wiedzą, że Daltonowie to najgorsi bandyci na świecie. Ba, nawet sami się tym chwalą! Jaki jest więc sens mówienia o ich moralności teraz?
Kowboj milczał przez chwilę. Jego spokojny, prawie obojętny wzrok spoczął na Daltonach i w pewnym momencie oczy jego i Joego się spotkały. Joe zastanawiał się, po raz kolejny, co zamierzał jego największy wróg.
– Podczas poprzedniego procesu padł pewien wyrok, który uważam za błędny. Chciałbym dzisiaj przekonać Wysoki Sąd o tym, dlaczego warto z niego zrezygnować. Oczywiście – Luke uśmiechnął się lekko – nie mówię o więzieniu. Daltonowie jak najbardziej powinni tam trafić – przestał się uśmiechać i mówił dalej: – ale chciałbym wyjaśnić, dlaczego uważam, że powinni trafić do jednego więzienia, a nie do czterech różnych.
Joe, William, Jack i Averell spojrzeli ze zdziwieniem na Lucky Luke’a. Właśnie jego słowa potwierdziły ich podejrzenia – te same podejrzenia, którym nie dawali wiary w celi. Pytanie, które teraz się nasuwało, to: Dlaczego? Dlaczego Lucky Luke’owi zależało, aby siedzieli razem?
– Dlaczego więc uważa pan, że tak właśnie powinno być, panie Luke?
– Są, oczywiście, praktyczne powody. Na przykład to, że można lepiej upilnować Daltonów, jak są we czterech. No cóż, naczelnik więzienia w Teksasie potwierdzi, że Daltonowie zwykle trzymają się razem i mają oko na siebie nawzajem. William i Jack powstrzymują Joego podczas ataku złości, a Averell spowalnia nieco ich działania podczas prób ucieczki. Poza tym we czwórkę są nawet bardzo przewidywalni.
Joe zazgrzytał zębami ze złości i miał wielką ochotę udusić Lucky Luke’a tu na miejscu. Zaraz jednak William to zauważył, bo położył mu rękę na ramieniu i szepnął:
– Poczekaj, Joe.
– Zobaczmy co powie dalej – dodał, również szeptem, Jack.
Joe zrazu się uspokoił. Zaraz potem pomyślał, że może jak usłyszy więcej, wpadnie mu do głowy jakiś pomysł na przyszłą ucieczkę.
– Ale jest jeszcze inny, o wiele ważniejszy powód, aby trzymać ich razem – ciągnął Luke. Nagle spojrzał na prokuratora i powiedział: – Proszę mi powiedzieć, mecenasie: Który z wszystkich czterech Daltonów jest najgorszy?
– Ależ Joe Dalton, oczywiście! Wszyscy o tym wiedzą.
– A czy według pana, mecenasie, Joe Dalton ma serce?
Po raz kolejny słowa kowboja zdumiały Daltonów, zwłaszcza samego Joego, który nie do końca wiedział, do czego Luke zmierza z tymi ckliwymi bzdurami.
– Na pewno jakieś bije w jego piersi. Ale, panie Luke, to ja tutaj jestem od zadawania pytań, nie pan. Proszę wreszcie przejść do rzeczy.
– Jak pan sobie życzy, mecenasie. – Luke kiwnął głową i spojrzał w stronę galerii. – Widzicie państwo, dwa miesiące po tym, jak Daltonowie zostali rozdzieleni, odwiedziłem wszystkie cztery więzienia, aby sprawdzić, jak się sprawy mają. Zastałem Williama Daltona w izolatce, Jacka Daltona leżącego w szpitalu po pobiciu i Averella Daltona odmawiającego jedzenia. Nic z tego mi się nie podobało, miałem wrażenie, że coś jest nie tak. Wiedziałem, że prędzej czy później uciekną, jednak nie zrobią tego sami. I wiedziałem, że tym, który ich odbije, będzie ich starszy brat. Ale po przyjeździe do więzienia w Teksasie dowiedziałem się, że Joe przerwał próbę ucieczki i siedzi całe dnie w celi. Musicie państwo zrozumieć jedno: Joe Dalton to człowiek czynu, który nigdy się nie poddaje. Ale wtedy wyglądał jak nie on. A ja domyślałem się dlaczego. Tak więc opowiedziałem mu, co się działo u jego braci i to wystarczyło, aby wstąpiły w niego nowe siły.
Joe przypomniał sobie tamtą wizytę – przypomniał sobie, jaki był wtedy załamany i jak opowieści Lucky Luke’a uświadomiły mu, że powinien ruszyć na ratunek braciom.
– Ale Joe zostawił mi jeszcze wiadomość, która brzmiała mniej więcej tak: „Powiedz to naczelnikom Sundance, San Quentin i Yumy, a także każdemu więźniowi, który tam siedzi: Jeżeli usłyszę, że moim braciom spadnie chociaż włos z głowy, ten kto ich tknie, będzie musiał stawić czoła gniewowi Joe Daltona.” I to mi trochę dało do myślenia. Postanowiłem przeprowadzić eksperyment.
– Naczelnik Yumy wspominał o coś o eksperymencie, kiedy pomógł pan uciec Williamowi i Joemu Daltonowi.
– W rzeczy samej, ale sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana. Kiedy zostali odkryci i Joe zażądał wydania strażnika, który wtrącił jego brata do izolatki, uświadomiłem mu, że może wywrzeć zemstę albo po prostu uciec wraz z Williamem.
Joe przypomniał sobie tamten moment.
Mówisz tak, jakbyś miał do stracenia tylko dumę, a przecież tak nie jest. To, co możesz stracić, próbuje cię teraz uspokoić, abyś nie zrobił czegoś głupiego.
– Joe wybrał ucieczkę z bratem – powiedział Luke po chwili.
– No dobrze, panie Luke – podjął prokurator. – A co pan nam powie o San Quentin?
– Pewnie się teraz pogrążę, ale też tam byłem. I tam też przeprowadziłem swój eksperyment. Jak pamiętacie państwo, lekarz zeznał, że Jack Dalton chciał zemścić się na swoich oprawcach, a Joe nalegał na to, aby zemścili się wszyscy trzej. Zależało mu na tym, aby ukarać Nelsona i Smitha za to, że nie tylko znieważyli ród Daltonów, lecz także pobili Jacka. Nawet fakt, że zostali wychłostani, go nie usatysfakcjonował. I znów uświadomiłem Daltonom, że mają wybór: mogą stracić cenny czas na zemstę albo ruszyć dalej i uratować Averella.
Przypominam, że jeszcze nie udało wam się uciec. A jak was złapią, to pewnie nie tylko Joe i William wrócą do swoich więzień, lecz Averell pozostanie nadal w Sundance…
– Tym razem wahał się nieco dłużej, ale alarm w więzieniu zmusił ich do ucieczki.
– Jak rozumiem, miał pan coś wspólnego z alarmem? – zapytał prokurator.
– Technicznie rzecz biorąc, to Jolly Jumper podniósł alarm, ale tak.
– Czy z pożarem w więzieniu Sundance też miał pan coś wspólnego?
– Z tego co widziałem, już dawno kuchnia w Sundance była do wymiany i czekała na to, aby coś w niej wybuchło.
– To prawda – wtrącił z galerii Wendell. – Strasznie to wyglądało. Teraz jest w remoncie.
– Na szczęście mieliśmy dość wody, aby opanować pożar – dodał Frank. – Przynajmniej tak twierdził naczelnik.
– Spokój na sali! – Sędzia Archer, który do tej pory uważnie słuchał zeznać Lucky Luke’a, zastukał młotkiem. Następnie spojrzał na kowboja i odparł: – Niech pan mówi dalej, panie Luke.
– Tak jest, Wysoki Sądzie. – Luke odchrząknął i kontynuował: – Tym razem poszło gładko: Joe, William i Jack przyszli tylko po Averella, ale byli też gotowi ukraść dla niego gulasz. Tym razem nie było żadnego szukania zemsty. Nie, dopóki wszyscy czterej nie byli wolni.
Ostatnia prosta. Co teraz zrobicie?
To co zawsze. Uciekniemy…
– Tak czy inaczej, mój eksperyment okazał się sukcesem.
– Ale na czym właściwie ten eksperyment polegał? – zapytał prokurator.
– I czego właściwie miał dowieść? – wtrącił sędzia Archer.
Lucky Luke znów spojrzał na Daltonów i uśmiechnął się.
– Chciałem wiedzieć, co wybierze Joe Dalton przy odpowiedniej okazji: zemstę czy swoich braci? Gniew czy miłość? A nie było to łatwe, bo w tym wypadku jego gniew był silnie sprzężony z miłością. Joe chciał się mścić za krzywdy Williama, Jacka i Averella.
– Jednym słowem: chce pan powiedzieć, panie Luke, że Joe Dalton dba o swoich braci – podsumował prokurator. – I co w związku z tym?
– A to, mecenasie, że najgorszy bandyta na Dzikim Zachodzie ma kogoś, kogo kocha. Wielokrotnie podczas pogoni za Daltonami przekonywałem się, że William, Jack, a nieraz nawet Averell, byli w stanie przekonać go, żeby nie posuwał się za daleko. Byli jego sumieniem i hamulcami. I to jest najważniejszy powód, dla którego Daltonowie nie powinni zostać rozdzieleni.
Na sali sądowej zapadła cisza. Joe poczuł na swoich plecach wzrok wszystkich ludzi na galerii, ale nie obchodziło go to. Spojrzał na siedzących obok siebie braci, a oni spojrzeli na niego. Wiedział, że myśleli to samo, co on: Lucky Luke miał rację.
– Nie mam więcej pytań – oświadczył prokurator.
– Nie mamy też więcej świadków, tak więc przejdźmy do ustalania wyroku.
Wkrótce ława przysięgłych udała się na obrady. Joe poczuł, jak nigdy dotąd, że od tego wyroku wiele zależało. Spojrzał znów na Lucky Luke’a, który siedział sztywno na galerii, trzymając kapelusz na kolanach. Luke też oczekiwał na to, co się stanie.
Zapewne ława przysięgłych obradowała tylko przez jakieś pięć minut, ale było to najdłuższe pięć minut w życiu Daltonów. Kiedy ławnicy wreszcie wyszli, Joe poczuł, że robi mu się gorąco.
– Co ustaliła ława przysięgłych? – zapytał sędzia Archer.
– Ława uznała Joego, Williama, Jacka i Averella Daltonów winnymi – ogłosił przewodniczący ławy przysięgłych.
Teraz oczy braci przeniosły się na sędziego, który chwycił za młotek i oznajmił:
– Joe, Averellu, Williamie i Jacku Dalton, skazuje was na kolejne dwieście lat ciężkich robót. – Podniósł młotek i spojrzał jeszcze raz na oskarżonych. – W więzieniu w Teksasie.
Kiedy rozległo się uderzenie młotka, Joe poczuł się, jakby wielki ciężar spadł mu z serca. Zaraz potem chciał śpiewać, tańczyć i wyściskać swoich braci (którzy z radości już wpadli sobie w ramiona), ale powstrzymał się jeszcze przed tym. Spojrzał na Lucky Luke’a, na którego twarzy malowała się ulga.
– Hej, prokuratorze! – Najstarszy z braci Dalton zawołał, zwracając na siebie uwagę wszystkich dookoła. – Zapamiętaj to sobie dobrze: Daltonowie nie potrzebują pomocy Lucky Luke’a, aby uciec! Nie wiem, co ci nagadał naczelnik Yumy, ale Luke tylko robił to co zawsze: dbał o to, aby nikomu nic się nie stało! To samo tyczy się San Quentin i Sundance! Nigdy nie będziemy się bratać z tym świętoszkiem!
Joe spojrzał ukradkiem na Lucky Luke’a. Kowboj uśmiechnął się pod nosem.
Po rozprawie sędzia Archer zaprosił Lucky Luke’a do swojego biura.
– Proszę mnie źle nie zrozumieć, panie Luke: nie zrobiłem tego z powodu pięknych przemów o braterskiej miłości.
– Jestem tego w pełni świadomy.
– Ufam jednak, że pańska znajomość ich natury pozwoli przewidzieć ich zachowania; i że ma pan rację, że Joe jest hamowany przez swoich braci. Teraz pozostaje jeszcze kwestia pańskiej domniemanej pomocy w ucieczce Daltonów.
– Zdaje się na pański osąd, Wysoki Sądzie. – Luke ani przez chwilę nie wydawał się zdenerwowany potencjalnymi zarzutami.
– Joe Dalton twierdzi, że nie był pan ich wspólnikiem i że tylko próbował pan nie dopuścić do rozlewu krwi. Jestem skłonny mu wierzyć, biorąc pod uwagę pańską reputację. Całą resztę też się pewnie da jakoś wyjaśnić. Jeszcze zobaczymy, co powiedzą strażnicy w Yumie, ale chciałbym się przyjrzeć sprawie Williama Daltona.
– Dziękuję, sędzio.
Sędzia Archer westchnął.
– A teraz niech pan odejdzie, panie Luke. Nie chcę już dzisiaj słyszeć nic o Daltonach.
Niebawem Joe, William, Jack i Averell trafili znów do swojej starej celi. Kiedy Joe położył się na swojej pryczy, poczuł się naprawdę szczęśliwy. Za jakiś czas spróbuje wymyśleć kolejny genialny plan ucieczki z więzienia. Na razie jednak cieszył się, że znów dzielił celę ze swoimi braćmi.
