Tak jak wspominałam we wpisie o Nowym Roku, wracamy do Meg ogląda… i zaczynamy od Przygód Merlina.
Ostatnio skończyliśmy na tym, jak Ginewra odzyskuje swojego brata, Elyana, który jednak okazał się być postacią mającą pierwowzór w legendach arturiańskich (aczkolwiek mało znany szerokiej widowni), chociaż myślałam, że wymyślono go na potrzeby serialu. W tym odcinku – pod mało mówiącym tytułem Oko Feniksa – pojawia się trochę bardziej znana fanom Opowieści o Okrągłym Stole postać.
I nie chodzi mi tylko o Gwaine’a.
Opis Fabuły:
Zgodnie z tradycją, książę Artur musi spędzić noc klęcząc w Sali Tronowej, aby opuścić ciało i otrzymać misję. Nad ranem Artur oświadcza, że jego zadaniem jest udanie się do krainy Władycy Rybaków i odnalezienie tam tajemniczego złotego trójzęba. Aby móc odziedziczyć tron, książę musi teraz wykonać to zadanie bez niczyjej pomocy, co jest o tyle niebezpieczne, że Władca Rybaków panował nad Zdradliwą Ziemią, z której nikt nie powrócił. Merlin bezskutecznie próbuje ofiarować księciu swoją pomoc, a tymczasem na targu Gwen i Morgana zostają zaczepione przez zmienioną w staruchę Morgause, która daje siostrze magiczną bransoletę z tytułowym okiem feniksa, które Morgana ma dać Arturowi i zaczarować, aby wysysało z księcia siły życiowe. Zauważywszy bransoletę i dowiedziawszy się z książek Gajusza o właściwościach oka feniksa, Merlin postanawia wesprzeć Artura z oddali i rekrutuje do pomocy Gwaine’a. Tymczasem w Camelocie, Ginewra jest świadkiem tego, jak Morgana używa magii.
Co Z Tego Pamiętam:
Popatrzmy…
Tytułowe oko feniksa i to jak trafia w ręce Artura…
Warwicka Davisa, który broni przejścia do Zdradliwej Ziemi i z jego wypowiedzi można wywnioskować, że przybycie Artura, Merlina i Gwaine’a (nazywanych Śmiałością, Mocą i Czarami, chociaż w oryginale były to Odwaga, Siła i Magia) było już dawno przepowiedziane…
To, że Merlin pokonuje zamieszkałe w zamku Władcy Rybaków wywerny (tutaj nazywane gadzinami z jakiegoś powodu), korzystając ze swoich mocy Władcy Smoków, gdyż wywerny należą do tej samej rodziny zwierząt, co smoki….
No i samego Władcę Rybaków, granego przez nieocenionego Donalda Stumpera.
Nie pamiętałam jednak, że to był odcinek, w którym Gwen odkrywa sekret Morgany ani że Władca Rybaków daje Merlinowi naczynie z wodą Avalonu… No i że z tego odcinka pochodzi kadr, w którym Artur budzi się i widzi pochylającego się nad nim, uśmiechniętego Merlina.
Wnioski Ogólne:
Hej, pamiętacie jak w finale pierwszego sezonu pojawił się Kielich Życia, który był ewidentnie Świętym Graalem? Wspominałam tam, że sama wyprawa w poszukiwaniu Graala nie została zaadaptowana w Przygodach Merlina, ale pewne jej elementy można znaleźć w późniejszych sezonach. I Władca Rybaków oraz Zdradliwa Ziemia (czy też raczej: Król Rybak i Jałowa Ziemia) są właśnie takimi elementami, a do tego często pojawiają się w kulturze (na przykład, poeta T. S. Eliot napisał wiersz Ziemia jałowa).
Ale kim jest Król Rybak? Otóż jest to król, którego rodowi jeden z uczniów Jezusa, Józef z Arymatei, powierzył pieczę nad Świętym Graalem. Król Rybak, nazywany też Rannym Królem, w większości wersji historii otrzymuje rany w okolicach nóg albo pachwiny, a w niektórych wersjach nawet rana pochodzi od Włóczni Przeznaczenia. Od tamtej pory rana się nie goiła, a całe królestwo popadło w ruinę i tylko dzięki Graalowi król jeszcze żył. Istniała jednak przepowiednia mówiąca, że najlepszy rycerz uzdrowi monarchę i dostąpi zaszczytu obejrzenia Graala. Ostatecznie udało się to Galahadowi, który przybył do zamku wraz z Percivalem i Bohortem, i w nagrodę zostaje on za życia zabrany do Nieba.
Warto tu zaznaczyć, że poszukiwanie Graala w legendach arturiańskich było wielką misją, którą podjęli się wszyscy Rycerze Okrągłego Stołu. Wielu z nich nie było w stanie nawet spojrzeć na relikwię, gdyż trzymali się za bardzo swoich grzechów i nie przechodzili prób, które na nich zsyłano (jednym z takich niegodnych Graala rycerzy był nawet sir Gwain, tak więc jego obecność tutaj jest dość osobliwa). Ostatecznie tylko niektórzy z nich byli na tyle szlachetni, aby obcować ze Świętym Graalem.
Co prowadzi nas do dzisiejszego odcinka, bo chociaż Artur nie szuka Graala, to i tak mamy wątek misji, którą książę musi wykonać, aby pokazać, że jest godny tronu; mamy Króla Rybaka osiadłego na Jałowej Ziemi, która cierpi wraz z nim; mamy wreszcie trzech obiecanych w przepowiedni śmiałków, którzy mają ulżyć jego cierpieniu, pokonując po drodze liczne niebezpieczeństwa.
Artur upiera się przez większość odcinka, że sam musi wypełnić misję, nawet kiedy Merlin i Gwaine ratują mu życie. Jest to w sumie zrozumiałe – na szali leży przecież jego prawo do tronu Camelotu. Jednakże o ile Arturowi udaje się odeprzeć przeciwników i jakoś wydostać się z wciągających go bagien na Zdradzieckiej Ziemi, o tyle oko feniksa poważnie utrudnia mu działanie i sprawia, że książę wielokrotnie jest bliski śmierci. Właściwie to od samego początku było wiadomo, że Artur sam sobie nie poradzi, dlatego potrzebuje Gwaine’a i Merlina, aby wykonać misję. Tak jak w oryginalnej historii: choć tylko jeden bohater ma pomóc Królowi Rybakowi, wspomaga go dwóch druhów.
Z tym, że w tej wersji nie ma najczystszego rycerza wszechczasów, Galahada, który jest owocem jednej nocy sir Lancelota z Elaine z Carbonic. Za to jest inny młodzieniec, który ma dokonać wielkich rzeczy – Merlin (król nawet zwraca się do niego imieniem Emrys). Władca Rybaków zresztą jest w pewnym sensie reliktem starych czasów – dawnym monarchą, który czekał na nadejście nowej ery Dawnego i Przyszłego Króla, czyli Artura. Ale ostatecznie to Merlin zostaje sam na sam z Władcą Rybaków i przeprowadza z nim rozmowę.
Ta rozmowa jest trochę smutna, a trochę zaskakująca. Grany przez Stumpera Władca Rybaków jest blady, słaby i obleczony pajęczynami w samotnej komnacie tronowej (nawet złoty trójząb, którego pilnuje i po którego wybierali się liczni rycerze, nie wygląda wcale imponująco). Co więcej – okazuje się, że to nie Artur był poddawany próbom, tylko właśnie Merlin, któremu Władca Rybaków miał przekazać wiadomość o nadchodzących niebezpieczeństwach i wodę z jeziora Avalonu. W zamian za to Merlin ma ulżyć mu w cierpieniu – teraz, kiedy król wypełnił swój obowiązek, może odejść w spokoju. A że Merlinowi udało się zabrać od księcia oko feniksa, ma on na to dobry sposób.
Teraz przejdźmy do innych postaci.
W tym odcinku po raz drugi w serialu pojawia się Gwaine i w zasadzie mówi wprost, że zgodził się wyruszyć na tę wyprawę, bo chce pomóc Merlinowi. W założeniu Oko Feniksa stanowi takie rozwinięcie wątku przyjaźni między Merlinem a Gwaine’m i jest to zrozumiałe – w swoim debiutanckim odcinku mężczyzna w zasadzie postrzegał Merlina jako swojego jedynego przyjaciela i tak też jest tutaj. Trochę więc szkoda, że w późniejszych sezonach, kiedy Gwaine zostaje już Rycerzem Okrągłego Stołu, on i czarownik nie mają zbyt wiele wspólnych scen i nie czuć, że są przyjaciółmi.
Oko Faniksa dało nam też Ginewrę, która na targu widzi w lustrze odbicie Morgause w przebraniu staruszki i od tej pory jest podejrzliwa wobec Morgany, zwłaszcza że wychowanica króla jest drażliwa i zachowuje się dziwnie. W pewnym momencie Gwen udaje się nawet podejrzeć, jak jej pani używa magii, i służka od razu idzie z tym do Gajusza. Od tej pory jest ona jedną z osób, które wiedzą, że Morgana nie jest już tą samą dziewczyną, co keidyś.
A propos Gajusza – następny odcinek jest Gajuszo-centryczny i występuje w nim dawna miłość nadwornego medyka, która skrywa pewną tajemnicę.