Kolejna dekada, kolejny Lipiec z Lucky Lukiem prawie za nami. Teraz pojawia się pytanie: Jak go podsumować?
Dziesięć lat temu przygotowałam wideo o Lucky Luke’u jako postaci (z którego nadal jestem dumna, choć słychać, że nagrywane było dyktafonem, a czcionka napisów nie powala). Tym razem zaś tak się jakoś ułożyło, że z jednej strony zapoznawałam ludzi z Lucky Lukiem (na przykład, xetnoinu), a z drugiej też poznałam na tumblrze pewną Włoszkę, która sama przyznaje, że komiksy i animacje o Lucky Luke’u i Daltonach pomogły jej w okresie depresji.
I to sprawiło, że naszła mnie refleksja nad tym, co Lucky Luke znaczy dla mnie.
Rozwodziłam się nad nim nieraz – nad tym, że to bardzo prosty bohater i że pomimo tej prostoty nadal potrafi być interesującą postacią. Wspominałam już kiedyś, że Lucky Luke jest dla mnie tym, czym dla wielu są Kapitan Ameryka i Superman i chyba czas odpowiedzieć sobie na pytanie, co przez to rozumiem. Bo ja nie dorastałam z tymi dwoma superbohaterami, tak naprawdę poznałam ich lepiej dopiero jako osoba dorosła. Natomiast Lucky Luke na dobre zawitał w mojej świadomości w bardzo osobliwym momencie mojego życia. Nie powiedziałabym, że pomógł mi przetrwać trudny okres, ale na pewno dał mi powód do śmiechu i stał się takim idealnym bohaterem, który wszystko naprawi i któremu wszystko się udaje. I nie dlatego, że dobrze strzela, ale przede wszystkim dlatego, że wie on, kiedy użyć broni i pięści, a kiedy ruszyć głową i odwołać się do dyplomacji.
Wiemy, że prawdziwy świat jest o wiele bardziej złożony. Wiemy, że ludzie są o wiele bardziej złożeni. I że świata nie da się naprawić tak po prostu. Ale czasem potrzebujemy takiego bohatera, który przyjdzie i zrobi porządek tam, gdzie zło się panoszy; który spotka na swojej drodze ludzi w potrzebie i postanowi ich chronić; który zawsze przechytrzy swoich przeciwników. Bo taki niezwyciężony bohater też do nas przemawia; do naszego pragnienia nieskorumpowanego obrońcy. Czasami ten obrońca będzie miał czerwoną pelerynę i wielkie S na piersi. Czasami będzie miał tarczę z barwami amerykańskiej flagi.
A czasami będzie miał biały kapelusz i kolta.
Ale opowieści o Lucky Luke’u działają też dlatego, że mają błyskotliwy humor, a sam samotny kowboj ma też inne postaci, z którymi wchodzi w interakcję (nie bez powodu Daltonowie są tak popularni). A i historie o nim potrafią być bardzo porywające i inteligentne.
Przez ten Lipiec z Lucky Lukiem – tak samo jak dziesięć i trzynaście lat temu – chciałam celebrować wszystko, co związane z samotnym kowbojem. Zapewne niedługo do niego wrócimy (w końcu jest Lucky Luke Podkast; teraz już nie tylko na YouTubie, ale i Spotify), na razie jednak zakończmy ten miesiąc piosenką, która wydaje mi się pasować:
(I oczywiście, jeśli macie jakieś przemyślenia dotyczące samotnego kowboja, zachęcam do pisania o tym w komentarzach.)
