Aktualności

Aktualnośśśści: Nowe kierownictwo

Witajcie, sssssssmyki. Mówi Megollum.

Meg posssstanowiła zrobić karierę jako insssssstagramowa influencerka i oddała mi ssssstery. Przeto szykujcie sssię na wielkie zmiany na tym pożałowania godnym blogu. Od teraz będę tu pissssać poważne artykuły o isssstocie wszechrzeczy i o tym, dlaczego Kubuśśś Puchatek to głęboka rozprawka filozoficzna o kondycji ludzkiej. Komentarze i donejty będą obowiązkowe, bo sssskoro nie chcieliśśśście komentować po dobroci, to Was do tego zmusssszę. Tak po prawdzie to już dawno zdobyłem Wasze dusze, tak więc czeka Was wieczność komentowania i donejtowania.

Buahahahahaha!

Megollum, co ty odwalasz?

Robię to, czego nigdy nie miałaśśśś odwagi zrobić. Wymuszam possssłuszeńssstwo.

A nie sądzisz, że skoro im grozisz, ludzie tym bardziej nie będą chcieli komentować?

Ależ mój plan jesssst tak genialny, że musssi sssię udać! A nawet, jeśśśli nie, to już i tak jesteśśśmy na progu Apokalipsssy, więc, jak to mówią, „go big or go home”.

Teraz zdecydowanie wszyscy pójdą do domu.

Nie przessssadzaj. Co mają lepszego do roboty? Oglądać ssseriale na Netfliksssie? Grać w gry na Ssssteamie?

Aha. I spędzać czas z bliskimi.

Nie żartuj, my tu wszysssscy noł-lajfujemy i jesssst nam z tym dobrze.

Wiesz co, Megollum? Idź do domu. Czuć od ciebie „Żubrem”.

No, dobra, dobra. Ale mogłaśśśś mieć wszysssstko. Jeszcze pożałujesz tej decyzji.

Tak, tak. Władza nad światem, nieograniczona kasa i te sprawy. Tylko jakoś nie widzę, abyś miał jakieś sukcesy.

Działam dysssskretnie. Myśśślisz, że kto napisssał ossstatnie trzy odcinki Gry o Tron?

TY ŁAJZO! Niech no cię tylko dorwę!

Buahahahaha! Nigdy mnie nie złapiesz!

O, cholera. Zniknął.

No cóż. Ja poszukam Megolluma, a tymczasem zapraszam Was na wieczorny stream o 19! Tylko na moim kanale.

Krótka notka

Krótka notka – mały hołd dla Alberto Uderzo

No więc siedzę sobie w pracy (podczas zarazy, wiem), kiedy nagle dochodzi do mnie wiadomość, że zmarł Alberto Uderzo, jeden z ojców Asteriksa.

Zmarł w łóżku, ze starości, po długotrwałym osłabieniu. Miał 92 lata.

Wielokrotnie zastanawiałam się, jak to będzie, kiedy Uderzo umrze; co będę wtedy czuła, zwłaszcza, że inni twórcy komiksu francusko-belgijskiego, którzy niejako wpłynęli na moje dzieciństwo – Goscinny, Morris i Tabary – już dawno odeszli. I cóż, przede wszystkim mam wrażenie, że nastał koniec pewnej epoki – zarówno dla świata, jak i dla mnie. Zwłaszcza że Asteriks ma dla mnie bardzo osobiste znaczenie.

Continue reading „Krótka notka – mały hołd dla Alberto Uderzo” →
Listy top #

Moich sześć ulubionych kobiecych superzłoczyńców

Uwaga! Tekst zawiera spoilery do: pierwszych sezonów Pennywortha, Supergirl, Luke’a Cage’a, Iron Fista i Agentki Carter, oraz trzech sezonów Gotham.

Podczas trwającego od ponad dwudziestu lat renesansu filmowo-serialowych adaptacji komiksów superbohaterskich ze złoczyńcami bywało… różnie. Czasem trafiały się takie perełki jak psychopatyczny i przerażający Kilgrave z Jessiki Jones, a czasem podobni do siebie goście w garniturach w filmach o Iron Manie (serio, musieli robić aż trzech Obediah Stane’ów?). Jednakże pośród mniej lub bardziej ikonicznych komiksowych złoczyńców, zdarzały się też kobiety-superzłoczyńcy, które przykuły moją uwagę, bo były ciekawie napisane i ciekawie zagrane.

Dlatego postanowiłam, że któregoś Dnia Kobiet przygotuję listę tychże damskich czarnych charakterów z seriali superbohaterskich. Zapewne ktoś będzie się tutaj doszukiwał jakiegoś podwójnego dna, ale zapewniam, że takowego nie ma. Prawda jest taka, że trudno jest stworzyć dobrego antagonistę (w pewnym momencie Źli Wszechwałdcy i psychopaci przestają być ciekawi, bo wkracza sztampa), zwłaszcza w gatunku superbohaterskim, dlatego pomyślałam, że warto by wspomnieć o kilku paniach, które podjęły się kariery superzłoczyńcy. Panie reprezentują sobą różne archetypy – niektóre stoją na czele organizacji przestępczych albo tajnych stowarzyszeń, inne są zabójczyniami, ale każda z nich ma w sobie pewien styl.

Continue reading „Moich sześć ulubionych kobiecych superzłoczyńców” →
Listy top #

Cztery pairingi, które faktycznie shippuję

Mówiłam o tym już kilka razy – nie należę do osób, które shippują cokolwiek w fandomie, do którego wchodzą… Chociaż zdarzyło się, że ktoś mi na tumblrze zarzucał shippowanie konkretnej pary bohaterów (bo lubiłam jedno z nich albo wyrażałam swoją niechęć do pary „konkurencyjnej”), dlatego właśnie od niedawna widnieje w moim opisie zwrot: „shipper of none”. Jednakże nie jest on do końca prawdziwy, gdyż są pairingi, które jednak shippuję i które wypełniają moje serce miłością. I to z różnych powodów.

Już od jakichś dwóch-trzech lat noszę się z zamiarem napisania niniejszej listy. Prawda jest taka, że w ciągu tak długiego czasu dużo się może zmienić w samym dziele macierzystym i w rezultacie wiele pairingów, które swego czasu shippowałam, już nie shippuję (jak, na przykład, Mon-Ela i Karę Denvers z Supergirl, czy Rosę Diaz i Adriana Pimento z Brooklyn 99). To, jak i fakt, że przyjęłam zasadę „jedna pozycja na fandom”, są naczelnymi powodami, dla których ta lista jest tak krótka.

Nie przedłużając, oto – specjalnie na Walentynki – pairingi, które faktycznie shippuję.

Continue reading „Cztery pairingi, które faktycznie shippuję” →
Ze wspomnień fana

Ze wspomnień fana: The Sims

Pierwszą grą, w którą kiedykolwiek grałam, było coś, co nazywaliśmy Zoo (chociaż teraz mam wątpliwości, co do, tego jaki naprawdę miała tytuł), gdzie w habitatach reprezentujących środowiska: arktyczne, pustynne, leśne i tropikalne ktoś porozrzucał śmieci, sprawiając tym samym, że mieszkające tam zwierzęta się pochowały. Zadaniem gracza było usunięcie tychże śmieci, aby zwierzęta wyszły, a przy okazji nauczyły gracza tego i owego na swój temat. Inną grą, którą namiętnie ogrywałam, było Might and Magic VII (chociaż grałam na kodach i pierwszą misję zdobycia zamku w Harmondale musiałam robić z pomocą taty), i choć gra ta w jakiś sposób pobudziła moją wyobraźnię, i tak nie czuję do niej jakiegoś wielkiego sentymentu.

W każdym razie zwykle wolałam patrzeć jak ktoś inny gra. Pamiętam oglądanie jak tata ogrywał Lands of Lore, a bracia Jagged Alliance 2 albo Tomb Raider. Czasami się przy tym nudziłam, czasami nie, ale myślę, że moja miłość do oglądania zagrajmerów ma swoje źródło właśnie w tym przyglądaniu się jak grają inni członkowie rodziny.

Jednak była jedna gra (a nawet seria gier), która sprawiła, że zasiadałam do komputera częściej i właściwie do dzisiaj lubię ją sobie od czasu do czasu odpalić. Jakiś rok temu wspominałam, że melodia z jej pierwszej części wzmaga we mnie nostalgię; a w moje urodziny seria ta znalazła się na liście moich ulubionych gier. A że 31 stycznia 2000 roku zostało wydane pierwsze The Sims, postanowiłam, że należałoby uczcić tę rocznicę, opowiadając Wam o mojej historii z Simsami.

Continue reading „Ze wspomnień fana: The Sims” →