Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu siłą rzeczy musiała poradzić sobie z przedwczesną śmiercią Chadwicka Bosemana.

I teraz pojawił się problem. Bo tak się złożyło, że Boseman był fantastycznym T’Challą i nadał tej postaci swój rys, a i jego koledzy z planu bardzo dobrze go wspominali. Tak więc trudno byłoby sobie wyobrazić w tej roli kogokolwiek innego. Dlatego Wakanda w moim sercu postanowiła jednak pójść w inną stronę, zamiast obasadzić nowego T’Challę.

Przy okazji sequel Czarnej Pantery wprowadza też do MCU Namora Sub-Marinera, a także następczynię Iron Mana, Riri Willaims.

Continue reading „Meg ogląda MCU – Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” →

Mecenas She-Hulk była pierwszą produkcją od bardzo dawna (a konkretnie to od 2008 roku) skoncentrowaną na Hulku.

Tak się składa, że z powodu praw autorskich do postaci, które miał Universal, przez bardzo długi czas Marvel Studios i Disney nie mogli zrobić solowego filmu o Niesamowitym Hulku, za to mógł on występować u innych (wszystkich filmach o Avengersach, jak i w Ragnaroku). Mecenas She-Hulk po raz pierwszy koncentrowałaby się na tematyce około-hulkowej, jak również wprowadzałaby kuzynkę Bruce’a, która miała własne historie do opowiedzenia. Przy okazji był to komediowy serial prawniczy z superbohaterami.

Niestety, został on źle odebrany, zarówno pod względem wizualnym (bo zielona Tatiana Maslany wchodziła ostro w dolinę niesamowitości), jak i fabularnym. Ja sama nasłuchałam się dużo hejtu o tej serii, ale kiedy wreszcie ją obejrzałam, byłam nawet miło zaskoczona.

Continue reading „Meg ogląda MCU – Mecenas She-Hulk” →

Powiedzieć, że Thor: Miłość i grom nie spodobał się publiczności, to jak nic nie powiedzieć.

Czwarty film o Thorze stanowił wielki powrót Natalie Portman do MCU i był drugim filmem o Bogu Piorunów od Taiki Waititiego, którego Thor: Ragnarok był bardzo dobrze przyjęty. Niemniej jednak teraz Miłość i grom uważany jest za jedną z oznak spadku formy MCU, jak również samego Waititiego. Poza tym fakt, że adaptuje dość kontrowersyjny wątek Lady Thor, też temu filmowi nie pomógł.

Właściwie powszechnie uważa się, że najlepiej wypadł tam Christian Bale jako Gorr Bogobójca.

Continue reading „Meg ogląda MCU – Thor: Miłość i grom” →

Dzisiaj zajmiemy się kolejną kandydatką do Młodych Avengers. Ms. Marvel (czyli Kamala Khan) jest postacią związaną w pewien sposób z Carol Denvers, a zarazem reprezentuje sobą pakistańską mniejszość w Marvelu jako takim.

Przy czym miniserial o Kamali Khan wprowadził pewne zmiany w stosunku do mocy głównej bohaterki i powziął się karkołomnego zadania wprowadzenia… pewnej grupy postaci z komiksów, na którą niektórzy już od dawna czekali.

Zaraz zobaczymy jak poradzono sobie z pierwszą muzułmańską superbohaterką w MCU.

Continue reading „Meg ogląda MCU – Ms. Marvel” →

Jako że pierwszy Doktor Strange jest jednym z moich ulubionych filmów MCU, zrozumiałe jest, że jarałam się Multiwersum Obłędu.

W zasadzie kilka wcześniejszych produkcji prowadziło do tego filmu. Oficjalnie WandaVision (jako że Wanda Maximoff gra tu istotną rolę) i pierwszy sezon Lokiego (w którym multiwersum zostało wprowadzone), ale można znaleźć ślady jakiegoś A Gdyby…? i paru miejsc w Filmowym Uniwersum Marvela, których się nie spodziewaliśmy, jak X-Meni czy Inhumans.

Przy okazji pojawia się tutaj kolejna kandydatka do Młodych Avengers – America Chavez, o którą w zasadzie rozchodzi się cała afera w tym filmie.

Continue reading „Meg ogląda MCU – Doktor Strange w Multiwersum Obłędu” →