Przybywam zniszczyć Wam święta! Pomijając już fakt, że polskie tłumaczenie tych dwóch odcinków – Decydujące starcie – nie oddaje poetyckiego nawiązania (Diamond of the Day) do wiersza Edwina Muira, to jeszcze ostatni odcinek został wyemitowany w Wigilię 2012 i do dzisiaj fanom Przygód Merlina Boże Narodzenie kojarzy właśnie z tym finałem. W zasadzie co roku w grudniu BBC Merlin zaczyna trendować w social mediach i wszyscy, mniej lub bardziej żartobliwie, wspominają o „traumie” związanej z Decydującym starciem.
Pierwotnie chciałam podsumować po prostu Lower Decks w krótkiej notce (tak jak to zrobiłam z Picardem), ale doszłam do wniosku, że o wiele lepiej byłoby przedstawić odcinki, które uważam za naprawdę dobre, tak pod kątem fabularnym, jak i pod kątem postaci i ich wzajemnych relacji. Po długim namyśle powstała właśnie ta lista. Starałam się, aby nie była zbyt subiektywna (i kusiło mnie, aby dodać do niej crossover Lower Decks ze Strange New Worlds) – kilka pozycji należy do moich ulubionych odcinków, ale jest też kilka mniej lubianych przeze mnie epizodów, które jednak potrafię docenić.
Nie przedłużając, oto dziesięć najlepszych (według mnie) odcinków Star Trek: Lower Decks.
Uwaga! Tekst zawiera spoilery do czterech sezonów serialu Superman i Lois!
Tak więc Superman i Lois dobiegło końca.
Jeszcze przed wyemitowaniem ostatniego sezonu, chodziły słuchy o tym, że będzie to „hołd dla Arrowverse”. Słysząc o tym, z jednej strony miałam nadzieję na ten jeden, ostatni crossover, o którym mówiłam przy okazji finału Flasha, z drugiej strony jednak czwarty sezon miał mieć tylko dziesięć odcinków, a i tak działo się w nim wiele – od powrotu Lexa Luthora, po Doomsdaya – więc nie sądzę, aby było jakieś miejsce na ten crossover.
Tak czy inaczej, koniec Supermana i Lois jest też oficjalnym końcem Arrowverse jako takiego. Przyjrzyjmy się więc samemu serialowi i jego finałowi.
To już dwanaście lat Planety Kapeluszy! Jako, że w zeszłym tygodniu brałam udział w konwencie Imladris i do tego wygłaszałam prelekcję, pomyślałam, że w tę rocznicę opowiem o moich konwentowych doświadczeniach.
Wiele rzeczy, które robiłam podczas Imladris, robiłam po raz pierwszy w życiu i tak po prawdzie sprawiło to, że mam ochotę zrobić je znowu w jakimś najbliższym czasie. Nie przedłużając, oto jak przebiegała droga do mojej pierwszej konwentowej prelekcji!
Uwaga! Tekst zawiera spoilery do komiksu Biały Orzeł!Wykorzystane rysunki i kadry pochodzą ze strony autorskiej Adama Kmiołka.
Okładka pierwszego zeszytu Białego Orła świetnie oddaje klimat komiksu.
Dokładnie dziesięć lat temu napisałam artykuł o polskim superbohaterze. Tamten tekst w zasadzie nie był artykułem, per se, bardziej takim wyrazem nadziei, na to, czym Biały Orzeł mógłby się stać i z czego czerpać. Od tamtego czasu śledziłam losy Aleksa Poniatowskiego i z każdym następnym zeszytem byłam pod wrażeniem wyobraźni braci Kmiołków.
Siła Białego Orła jako komiksu superbohaterskiego leży w tym, że z jednej strony są tam elementy, które zobaczylibyśmy w komiksach od DC lub Marvela, a z drugiej – jest on bardzo mocno osadzony w polskiej kulturze. Już sam główny bohater nie tylko obleczony jest w barwy polskiej flagi, lecz także nasuwa skojarzenia z polskim godłem. A mamy jeszcze Wyklętego Polskiego Rycerza, Dzikiego Górala, który jest dziwnie podobny do Janosika, Syrenę i Bazyliszka…
Pomyślałam więc, że przyjrzę się temu, jak Biały Orzeł wplata polską historię i folklor do fabuły. Przy czym nie twierdzę, że to, co napiszę, było zamierzone ze strony twórców komiksów. Po prostu jest to moje własne odczytanie zawartych w nich elementów.
